แย่งรัก

แนวดราม่านะคะ(มีทุกแนว) ใครไม่ชอบก็กดออกเลยค่ะ มีคำหยาบ

แต่งครั้งแรก เรื่องแรกในชีวิต ฟินไม่ฟินบอกด้วยนะค่ะ

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยเน้อออออ

 

เริ่มกันเลย

 

“พี่จีมิน”จองกุกพูดอย่างไม่มั่นใจ

“……..” จีมินถึงกับงงกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

“เอ่อออออ” จองกุกไม่อยากจะพูดคำต่อไปออกมาจากปาก จองกุกไม่อยากเสียของเล่นชิ้นดีไป แต่เขาจำเป็นที่จะต้องพูดมัน

“มีอะไรเหรอ”

“……คือ……”

“………” เกิดความเงียบเข้าปกคุมทั่วห้อง

“คือ….เลิกกันเถอะ”จองกุกพูดมันออกมาแล้ว

“ห๊ะ!!!!!” จีมินถึงกับช็อค(มากกกกกกกกก)

“ผม..กับพี่..เราเลิกกันเถอะ”

“จองกุกนายล้อพี่เล่นใช่มั๊ย?” จีมินพูดในขณะ ที่บริเวณขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

“………….” จองกุกรู้สึกอึดอัด

“ไม่จริงใช่มั๊ยจองกุก…บอกพี่สิ” จีมินพูดในขณะที่น้ำตาหยดแรกหยดลงมาที่พวงแก้มอิ่ม

“ผมพูดจริง” จองกุกพูดอย่างหนักแน่น

“ทำ…ไม..ฮึก..ละฮือ..จองกุก.ฮึก”

“……..”จองกุกถึงกับนิ่ง เพราะเห็นใจคนตัวเล็กของเขาที่ตอนนี้เริ่มร้องไห้หนักขึ้น แต่เขาจะต้องใจแข็ง เพื่อคนที่เขารักอย่างแท้จริง

“จองกุก.ฮึก…บอก.ฮืออออพี่ฮึก…ได้มั๊ย..ฮึกกก” ตอนนี้ร่างกายของจีมินเริ่มไม่มีเรี่ยวแรง จึงทำให้ตัวของจีมินล้มลงกองอยู่ที่พื้นห้อง

“ผมเบื่อ” จองกุกพูดตะคอกเสียงดังลั่นห้อง จนคนตัวเล็กตกใจและรู้สึกกลัวไปหมด

“ฮึกกก ฮืออออ”จีมินรู้สึกกลัว กลัวว่าจองกุกจะทำร้ายตัวเขา

“ผมเบื่อ ….เบื่อที่จะต้องอยู่กับคนอย่างพี่ พี่มันงี่เง่า” จองกุกพูดเสียงเบากว่าเดิมเยอะ

“ฮึกๆ ฮือออออออ” จีมินไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ปล่อยโฮออกมามากกว่าเดิมหลายเท่า จีมินไม่รู้ว่าตัวเขาเองงี่เง่าตรงไหน อย่างไร ทำไมจองกุกถึงบอกว่าเขามันงี่เง่า

“เฮ้อออ”จองกุกไม่พูดอะไรออกมา ทำเพียงแค่ถอนหายใจ และเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงแค่คนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นห้องอย่างคนที่ร่างกายกำลังจะแตกสลาย

“ฮึก” จีมินไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น

Jimin’s Part

ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ไม่รู้ว่าผมจะใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีจองกุกต่อไปยังไงในเมื่อชีวิตผมไม่มีใครอีกแล้ว ผมมีแค่จองกุกเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างผมมาตลอดตั้งแต่พ่อแม่ของผมท่านเสียไป มันก็เป็นเวลาหลายปีมาก แต่ตอนนี้ผมไม่เหลือใครอีกแล้ว

จองกุกทิ้งผมไปแล้ว…

จองกุกทิ้งผมไปอยู่กับคนอื่น…

จองกุกเบื่อผม…

จองกุกทิ้งให้ผมอยู่คนเดียว…

แล้วผมจะทำยังไง…

ผมต้องการจองกุก…

ต่อไปนี้ผมจะต้องอยู่คนเดียว ใช้ชวิตคนเดียว ผมควรจะทำยังไงดีไปตามจองกุกกลับมาเหรอหรืออะไรดีละ แต่ผมไม่สามารถรั้งจองกุกไว้ได้แล้ว

“ฮือออออออ”ผมได้แต่ร้องไห้

แสงสว่างอะไรไม่รู้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ผมจึงค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นเพื่อดูว่าแสงอะไรที่ตอนนี้มันทำให้ผมตื่นขึ้นมา อ่าาาา ผมรู้แล้วมันเป็นแสงอาทิตย์ที่ส่องแสงมาจากทางด้านหน้าต่างของห้องนอนของผมและจองกุกแต่ตอนนี้มันเป็นห้องของผมเพียงคนเดียวแล้ว เพราะจองกุกย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว

อ่าาาา เมื่อคืนผมคงจะร้องไห้จนเผลอหลับไปสินะ “เฮ้ออออออ” ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หวังให้มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นแต่ไม่เลย ผมไม่รู้สึกดีขึ้นสักนิดเดียว

ผมเหนื่อย…

ผมรู้สึกท้อ…

ทุกๆเช้าที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็จะได้เจอกับร่างของเจ้ากระต่ายยักษ์ที่นอนอยู่ข้างๆผม แต่เช้าวันนี้ผมไม่ได้เจอกับเจ้ากระต่ายยักษ์อีกแล้วรู้สึกหน่วงๆทำอะไรไม่ถูก

ผมไม่อยากตื่นมาเจอกับเช้าที่แย่แบบนี้เลย อ่าาาาาสายแล้วสิผมต้องไปเรียนแล้วล่ะ ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน ใช้เวลาไม่ถึง20นาที ผมก็เดินจากห้องแล้ว

พอผมมาถึงมหา’ลัย ผมก็เจอกับไอ้โฮซอกเพื่อนตัวดีของผม ถามนู้นนี่นั่นมากมายมหาศาลเลยล่ะครับ

“ไอ้จีมทำไมมึงมาสายจังว่ะ..เอ๊ะ!!!ตามึงเป็นอะไรทำไมดูบวมๆว่ะ”ไอ้โฮซอกถามผมพลางยื่นมือมาเพื่อที่จะจับที่ตาของผมที่ตอนนี้บวมเหมือนโดนผึ้งต้อย

“ป่าว..กูไม่ได้เป็นอะไร”ผมเลือกที่จะบอกกับมันแบบนี้

“หรออออออออ…เป็นอะไรก็พูดมากูเป็นเพื่อนมึงนะ”ยัง ยัง มึงยังไม่เลิกเสือกอีก

“เสือก!!”ผมเลือกที่จะปากแข็งต่อไปผมไม่อยากทำให้เพื่อนของผมต้องเป็นห่วง ผมต้องเข้มแข็ง

 

……………………………………….

จบกันไปกับพาร์ทหนึ่งกันแล้วนะคะ อาจจะดูน่าเบื่อนิดนึง(หรือมาก)แต่พาร์ทต่อไปไม่น่าเบื่อแน่นอน(?????)

สกรีมกันได้ที่ #ฟิคอะลอทชิมมี่